Tamara Baars

  • Social media: tamara.baars
  • Leeftijd: 44
  • Beroep: HRM-adviseur
  • Woonplaats:
  • Schrijft voor het boek ‘Wat kan ik van u leren?’

Button - Direct boek bestellen

Wie ben je?
Mijn naam is Tamara Baars, bouwjaar 1973. Naast mezelf ben ik een groot deel van mijn tijd moeder, echtgenote en senior HRM-adviseur bij een kunsthogeschool. En daarnaast ben ik ook nog dochter, zus, vriendin, nicht en jawel, schrijver. Met dat laatste verdien ik niet mijn geld maar ik doe het wel veel en graag.

Wat is voor jou belangrijk?
Ik vertaal dat in: wie is voor mij belangrijk? In de eerste plaats zijn mijn dochter en mijn man belangrijk voor me. Maar natuurlijk ook mijn ouders, mijn leuke vrienden en vriendinnen en mijn toffe collega’s. Zonder die fijne mensen om me heen zou ik niet kunnen zijn wie ik ben, en zou mijn leven niet zijn wat het was.

Wat doe je graag in je vrije tijd?
Schrijven! Ik leg momenteel de laatste hand aan mijn eigen boek, waarin ik het leven en de zelfdoding van mijn broer beschrijf en hoe ik het rouwproces ervaren heb. Er zijn veel boeken over zelfdoding, en dat is mooi, maar weinig daarvan vertellen vanuit het perspectief van een broer of zus. Omdat ik zelf houvast en troost vond in andermans verhalen, hoe triest ze ook waren, besloot ik mijn eigen ervaringen op te schrijven. 

Als ik niet schrijf, lees ik, voornamelijk Nederlandse en Vlaamse literatuur. En verder zit ik wekelijks meermaals op de spinningbike te ploeteren om de calorieën die ik als speciaalbierliefhebber nuttig, weer een beetje teniet te doen. Voeg daaraan toe dat ik graag af en toe een concert met veel gitaren bezoek en je begrijpt dat ik mijn vrije tijd wel doorkom

“[quote]

Wat wil je delen over je deelname?
Toen ik besloot mee te doen, dacht ik aanvankelijk: leuke klus, ik schrijf mijn verhaal, lever het in en hoor wel of ik bij de gelukkigen hoor die in het boek worden opgenomen. Maar, mede door de enthousiaste postings van Edward en alle andere vrijwilligers, voel ik me inmiddels onderdeel van een professionele groep die een prachtig project neerzet met elkaar. Extra leuk vind ik dat de oudere die ik geïnterviewd heb een buurvrouw is en dat mijn andere buurvrouw, Sophie Ebeling Koning (die me in contact bracht met mijn oudere), een mooie illustratie bij het verhaal heeft gemaakt. Een soort mini-buurtproject dus. Dat het boek maar een hoop extra belangstelling en geld mag opleveren voor de Stichting en daarmee de eenzame ouderen in Nederland!

Aan wie draag jij jouw hoofdstuk op én waarom?
Uiteraard aan de dame die ik geïnterviewd heb: mevrouw Bos. Mijn gesprek met deze kwieke bejaarde vrouw leverde een paar eenvoudige en juist daarom mooie levenslessen op. Wonderlijk hoe ik me als 44-jarige opeens weer kind voelde toen ik met de 96-jarige dame aan tafel zat. Ruim twee maal zoveel levenservaring als ik, wauw. Al was ze zelf niet zo onder de indruk van haar leeftijd: ‘Ja, dat krijg je als je maar niet doodgaat.’ We spraken elkaar met u aan en ze noemde mij mevrouw Tamara, alsof ze twijfelde tussen u en jij. Zodra ik het boek binnen heb, doe ik haar uiteraard een exemplaar cadeau. Gezien haar haperende geheugen moet ik me vermoedelijk opnieuw aan haar voorstellen, zoals al een paar keer eerder is gebeurd tijdens het schrijfproces. Maar elke keer komt de herinnering aan wie ik ook alweer was terug (‘Oh ja, u bent van dat verhaal’) en word ik hartelijk ontvangen.