Jannie Bouwman

  • Social media: jannie.bouwman
  • Leeftijd: 38
  • Beroep: Sociotherapeut en verslavingsverpleegkundige
  • Woonplaats: Ten Boer
  • Schrijft voor het boek ‘Wat kan ik van u leren?’

Button - Direct boek bestellen

Wie ben je?
Jeetje… wie ben ik? Van alle dingen die ik niet zeker weet, zijn er een aantal die ik vrij feitelijk kan vertellen. Mijn naam is Jannie Bouwman, ik ben 38 jaar en gescheiden. Daarnaast ben ik moeder van twee ongelooflijk leuke kinderen (volgens mijn volstrekt objectieve mening natuurlijk) van 4 en 6 jaar. Ik ben een bezig bijtje, heb meestal energie voor 10 en dat uit zich ook in mijn werk. Ik ben sociotherapeut en verpleegkundige in de verslavingszorg, docent aan de mbo-verpleegkunde, geef trainingen ‘omgaan met ongewenst gedrag en agressie’ en tot slot geef ik ook nog een paar uur per week paardrijlessen. We wonen in Ten Boer, dat is voor Groningse begrippen een redelijk groot dorp tussen Groningen en Delfzijl. Het is daar heerlijk wonen; de deuren staan hier nog gewoon open en de buren komen nog steeds via de achterdeur. Vorige jaar is de gemeente Ten Boer zelfs uitgeroepen tot veiligste gemeente van Nederland!

Wat is voor jou belangrijk?
Ik sta midden in het leven. Doordat ik mijn werk en mijn leven vrij bewust leef heb ik niet het idee dat ik het druk heb en dat ik veel moet werken. Ik geniet van wat ik doe en daar krijg ik veel energie van. Ik ben positief ingesteld en kan buiten de kaders denken. Aan fantasie heb ik geen gebrek, om eerlijk te zijn heb ik misschien soms wel een beetje teveel fantasie… Ik kan me echt alles voorstellen, meestal is dat hilarisch maar soms ook indrukwekkend. Wat ik verder belangrijk vind is het maken van herinneringen; dat doe ik zowel met mijn kinderen als met vrienden en familie. Er op uit, leuke dingen doen en bewust er van genieten – heerlijk! Tot slot staat eerlijkheid en openheid hoog in het vaandel, dat scheelt veel gekonkel, onduidelijkheid en ik hoef hierdoor veel minder te onthouden.

Wat doe je graag in je vrije tijd?
In mijn spaarzame vrije tijd ben ik graag aan het paardrijden, hardlopen of met de hond in het bos te vinden. Ook vind ik het heel leuk om naar het theater te gaan of naar de dierentuin. Ook hou ik van dagdromen op de bank, met regelmaat komt er dan een sprookje boven drijven dat ik vervolgens opschrijf in een boekje voor mijn kinderen. Ik heb (bijna) geen fotoboeken van de kinderen, maar ze hebben wel allebei meerdere notitieboekjes vol met teksten en verhalen over hun leven. Ik schrijf op welke hilarische uitspraken ze doen en welke mijlpalen ze inmiddels al bereikt hebben. Zoals ik net ook vertelde: ik hou van herinneringen maken; blote-voeten-pad lopen, schelpen zoeken, speurtochten maken en met z’n allen door de kamer dansen. Misschien overbodig om te zeggen, maar ik ben ook dol op vakantie! Elke keer een nieuwe plek ontdekken en door straatjes dwalen – gelukkig delen mijn kinderen het enthousiasme.

“Ik heb het nog nooit gedaan,
dus ik denk dat ik het wel kan.”

Wat wil je delen over je deelname?
Zolang ik mij kan herinneren schrijf ik verhaaltjes die zich eerst afspelen in mijn hoofd en later op papier terecht komen. Ik heb daarnaast de gewoonte om een verhaal te schrijven als ik op vakantie ben, met de lokale gewoontes als onderwerp. Toen ik in 2004/2005 in een weeshuis voor HIV+ kinderen in Kenia aan het werk was, schreef ik elke week een mail naar de geïnteresseerden in Nederland. Bij terugkeer kreeg ik van meerdere mensen te horen dat ze genoten hadden van mijn mailtjes en vroegen of ik ze niet wilde publiceren. Daar is eigenlijk het idee ontstaan om ooit een boek te schrijven. Mijn zus is ook een vrij fanatieke schrijver en we hebben toen meerdere keren gebrainstormd over een gezamenlijk boek. Dit bleef eigenlijk bij een idee, want waar begin je? Nu blijkt dat je op Facebook begint, want daar zag ik een oproepje langs komen. Toeval? Gelukkig geloof ik daar niet in…

Aan wie draag jij jouw hoofdstuk op én waarom?
Ik weet eigenlijk nog niet aan wie ik mijn hoofdstuk wil opdragen. Als ik er aan denk, dan komen er beelden boven. Ten eerste natuurlijk van mijn eigen opa en oma. Ik zou ze graag nog een keer spreken, ook al zijn ze al jaren geleden overleden. Daarnaast komt het beeld naar boven van de oude dame achter het raam van het plaatselijke verpleeghuis. Ik weet haar naam niet, maar ze lacht altijd erg vriendelijk naar mijn 4-jarige zoon als hij met zijn blije hoofd voorbij stuitert.

Als ik het onderwerp “wat kan ik van u leren” in mijn achterhoofd hou, dan denk ik vooral aan al die mensen die een andere kijk op de wereld hebben dan ik. Mensen buiten mijn comfort zone, waar ik soms niets van begrijp (bv extreem rechts, andere culturen, jehova getuigen) en nog heel veel van kan leren. Er zijn nog zoveel mensen om nog zoveel van te leren, ik draag mijn hoofdstuk dan ook op aan iedereen die iets bijgedragen heeft aan mijn ‘zijn’ en dat zijn er nog al wat.



0 reacties op “Jannie Bouwman

Geef een reactie