Marieke van Maanen

  • Social media: marieke.van.maanen
  • Leeftijd: 43
  • Beroep: Fotografe
  • Woonplaats: Katwijk aan Zee
  • Schrijft voor het boek ‘Wat kan ik van u leren?’

Button - Direct boek bestellen

Wie ben je?
Ik ben Marieke van Maanen, getrouwd met Henk-Jan met wie ik drie kinderen heb (17, 16 en 11 jaar). Ontdekken, ontwikkelen en ontmoeten – dat is wie ik ben in drie werkwoorden. Dit pas ik toe in ons gezin, in mijn fotografie, in onze bakkersonderneming, mijn vrijwilligerswerk en de mensen om mij heen. De benodigde inspiratie doe ik op onder andere tijdens reizen. Ik probeer op mijn beurt dan weer anderen te inspireren. Een van de mooiste dingen die ik heb gedaan is het beklimmen van de Kilimanjaro voor War Child, waar ik voorlichter ben. Het was een geweldige, verrijkende ervaring waardoor ik veel over mijzelf heb geleerd. Ik maak mensen graag bewust van het feit dat wij allemaal wereldburgers zijn op deze zelfde, kwetsbare planeet aarde.

Wat is voor jou belangrijk?
Het is voor mij belangrijk in vrijheid te ontdekken, betekenis te geven en te delen. Mijn zorg om de aarde, de wereldvrede, de zwakkeren in de wereld, het kan mij heel verdrietig maken. Mijn hooggevoeligheid maakt dat ik extra kwetsbaar ben voor onrecht, oneerlijkheid. Op een dag besloot ik dat ik als ik de wereld lichter wilde hebben, ik zelf meer een lichtje moest zijn. Het was het liedje wat mijn vader altijd voor ons zong: een lichtje te zijn, jij in jouw hoekje en ik in het mijne. Natuurlijk heb ik mijn mindere momenten, dan overvalt me een hopeloos gevoel, maar door betekenis te geven, komt dat minder vaak voor.

Mijn werk voor War Child en dat ik een maaltijdenproject met Syrische statushouders heb opgezet, zijn voorbeelden van betekenis geven. Maar het allerbelangrijkste: Wat geef ik thuis aan de eettafel mee? Bij ons is iedereen welkom en is alles bespreekbaar. Vrienden, vriendjes van de kinderen, vluchtelingen. Ze voelen zich vrij en thuis bij ons. Dat vind ik een groot geluk. Het is een uitdaging om als gezin samen te zijn. Daarom is de vrijdagmiddagborrel heilig geworden. Iedereen mag mensen uitnodigen, maar met z’n vijven is het ook heerlijk. Lekker eten is dan belangrijk voor ons, muziek en mooie gesprekken. Ook hier proberen we de kinderen een grote mate van vrijheid, zelfontwikkeling en de kunst van het delen mee te geven.

Wat doe je graag in je vrije tijd?
Ik hou graag mijn lichaam fit met sport en mijn geest met meditatie. Mijn hond Dirk laat mij elke dag uit en het liefst in de duinen. Ik ben een sociaal dier, maar heb het nodig om regelmatig alleen en in stilte te zijn. Daar vind ik antwoorden en nieuwe energie. Ontdekken en mezelf ontwikkelen is absoluut belangrijk voor me. Ik verdiep me graag in geschiedenis, filosofie, religie en psychologie. Programma’s als De Verwondering en Tegenlicht sla ik niet graag over. Verder woon ik regelmatig lezingen bij en volg ik korte cursussen.

Samen met Henk-Jan zit ik graag in de sauna en regelmatig gaan we ook samen kort op reis. Zo houden we feeling met elkaar en raken we na zoveel jaar nog steeds niet op elkaar uitgekeken. Als gezin hebben we mooie reizen gemaakt maar bovenaan ons lijstje staat de wintersport. We delen het geluksgevoel wat we ervaren in de besneeuwde bergen. Nog mooier wordt het als we het met vrienden kunnen delen. In ons drukke bestaan moeten we helaas nog teveel plannen om onze vrienden te zien. De waardevolle gesprekken en het dansen maken dat het elke keer toch weer de moeite waard is.

You want the world to shine?
Be a light.”

Wat wil je delen over je deelname?
De oproep van Edward Molkenboer raakte me direct. In de eerste plaats omdat ik altijd al een boek heb willen schrijven maar de stap zo groot vind. Ik schrijf regelmatig voor mezelf en heb wel wat columns geschreven, maar dit laat mij echt proeven van hoe het is een boek uit te geven. Ik ben dus heel dankbaar dat ik hieraan mee mag werken. Ten tweede spreekt het onderwerp en het feit dat de opbrengst naar een goed doel gaat mij aan.

Mijn eigen ouders zijn 80 en 85. Het zijn goede mensen die me een veilige jeugd hebben geboden. Wat ik echter mis, is hun contact met de generatie onder hen. Ze gaan het gesprek niet aan, delen niet wat ze te bieden hebben. Het nooit meegegaan zijn met de ontwikkeling van het internet is daar slechts één oorzaak van. Het geven van betekenis is daardoor op de achtergrond geraakt, terwijl dat juist het geluksgevoel in het leven van (oudere) mensen kan geven. Regelmatig ontmoet ik ouderen die mij zoveel te leren hebben, bij wie ik aan de lippen hang. Het is mijn overtuiging dat ouderen in onze samenleving ook echt meer zouden moeten ‘samen leven’ met de andere generaties. Wát nou voltooid leven? De lieve zus van mijn vader overleed dit jaar op 88-jarige leeftijd. De medici wilden haar darmkanker niet meer behandelen. Woest was ze: “Mijn leven is nog helemaal niet voltooid!” En dat was het ook niet. Ze wilde nog zoveel dingen doen waar ze van genoot.

Mijn bijdrage aan dit boek draag ik dan ook met liefdevolle bewondering op aan haar. Omdat als je plannen blijft maken, ook al heb je beperkingen, en je oprecht geïnteresseerd blijft in de jongere generaties, je leven nooit voltooid is.

Aan wie draag jij jouw hoofdstuk op én waarom?
Ik schrijf het verhaal van Meneer de Witte (83). Via een vriendin hoor ik regelmatig over het volle leven van deze 83-jarige. Hoe hij als vrije vogel leeft, ondanks (of dankzij?) een pijnlijk verleden, zijn kleinkinderen mee neemt op reis en de mooiste verhalen kan vertellen. Nog altijd ontdekkend en ontwikkelend. Met dit positieve verhaal wil ik mijn bijdrage leveren. In de hoop dat het álle generaties een inkijkje biedt in de andere plek die ouderen in onze samenleving kunnen innemen.



0 reacties op “Marieke van Maanen

Geef een reactie