Manon Kinders

  • Social media: manon.kinders
  • Leeftijd: 19
  • Beroep: Studente
  • Woonplaats: Haarlem
  • Schrijft voor het boek ‘Wat kan ik van u leren?’

Button - Direct boek bestellen

Wie ben je?
Ik ben Manon Kinders, 19 jaar oud en chaotische tweedejaars studente communicatiewetenschap aan de Universiteit van Amsterdam. Ik woon bij mijn ouders en broer in Haarlem en werk bij de buurtsupermarkt om alle sushi-dates met mijn collega’s en regelmatige (online-)shopsessies te kunnen betalen. Naast student en caissière ben ik ook schrijver voor mijn eigen blog. Hierop plaats ik allerlei soorten artikelen, maar vooral verhalen die ik heb geschreven. En dat nu al iets meer dan een jaar! Ik ben een creatieve, knuffelige mafklappert maar vooral ook koningin van ongefundeerde stress en ongemakkelijkheid. Daarnaast sta ik bekend om ‘fleeked’ eyeliner, lipstick, bandana’s, flauwe grappen en random dansjes.

Wat is voor jou belangrijk?
Vriendschappen zijn voor mij heilig. Hoe lastig het soms ook is om genoeg tijd vrij te maken om elkaar te zien, ik probeer altijd het contact te onderhouden. Mijn What’s App staat door verschillende groepsgesprekken met vrienden dan ook eigenlijk nooit stil. Daarnaast vind ik het belangrijk dat mijn vrienden weten dat ze altijd op me kunnen rekenen. Andersom weet ik ook dat ik altijd bij hen terecht kan, dat hebben ze al vaak bewezen. Ik hou met mijn vrienden regelmatig filmavonden. Dit zijn hele fijne avonden waarop we met zijn allen knus (en een beetje krap) op en rond de bank liggen en door de film heen praten. Er wordt bijna nooit daadwerkelijk een film gekeken, maar vaak fungeert het wel als een prettig achtergrondgeluid. Daarnaast is er niets beter dan knuffelen met je vrienden.

Wat doe je graag in je vrije tijd?
Schrijven! (duh) In mijn vrije tijd werk ik graag aan mijn blog of aan mijn verhalen. Ook lees ik graag de verhalen van anderen, of dit nu bekende auteurs of onbekende bloggers zijn zoals ik. Ik zou geen goede student zijn als ik niet elke week series bingete (vertaling: uren obsessief kijken met lege snackverpakkingen om je heen) op Netflix en ik ontken ook zeker mijn intense verslaving aan mijn mobiel niet. Aan het begin van dit jaar ben ik begonnen met het bijhouden van een Bullet Journal. Dit is een soort creatieve agenda/to-do lijst/alles-in-een boekje waar ik van alles in bijhoud. Elke pagina maak je zelf en je kunt je journal dan ook helemaal naar je eigen wensen aanpassen. Natuurlijk doe ik in mijn vrije tijd ook graag leuke dingen met vrienden en familie zoals filmavonden, feestjes, borrels, winkelen… Ja, deze lijst is oneindig. Af en toe kan ik ook genieten van gamen, vooral de Sims is favoriet. Uiteraard worden mijn sims altijd schrijvers van bestsellers.

“A writer is a world
trapped in a person.”

Wat wil je delen over je deelname?
Ik voel me enorm vereerd om aan dit project mee te mogen doen. Ik droom van het uitgeven van een boek en dit project laat deze droom daadwerkelijk uitkomen. Hoe tof is dat! Daarnaast denk ik dat we met alle schrijvers iets heel goeds doen voor de eenzame ouderen in Nederland. Ik ben onwijs blij dat ik door mijn deelname aan dit project een eenzame oudere gezelschap kan bieden. Zo kan ik niet alleen mijn eigen droom waarmaken, maar ook de droom van een oudere om heel even minder eenzaam te zijn. Zij krijgen de kans om hun verhaal te doen en wij delen hun levenslessen. Deze mensen hebben zo veel meegemaakt en zo veel te vertellen dat ik me vereerd voel om een luisterend oor te mogen zijn. Een quote die ik heel mooi vind, luidt: ‘Broken crayons still colour.’ Ik denk dat dit erg van toepassing is. De verhalen van ouderen zijn immers vaak zo interessant omdat ze al zo veel hebben meegemaakt. Als je daar als schrijver je eigen ervaring bij optelt, is er geen andere mogelijkheid dan dat er een fantastisch verhaal uit rolt. Ik ben een blij ei, want hoe veel geluk heb je als je iemand anders kan helpen terwijl je je eigen dromen najaagt? Met onwijs veel enthousiasme kijk ik uit naar alles wat dit project te bieden heeft.

Aan wie draag jij jouw hoofdstuk op én waarom?
Ik draag mijn hoofdstuk op aan mijn oma, die hierboven ook met mij op de foto staat. Ze is onwijs leuk en altijd geïnteresseerd in de verhalen van al haar klein- en achterkleinkinderen (en dat zijn er best wel veel haha). Een boek over ouderen kan ik dan ook niet aan iemand anders opdragen dan mijn oma <3.



0 reacties op “Manon Kinders

Geef een reactie