Klaartje Gras

  • Social media: klaartje.gras
  • Leeftijd: 52
  • Beroep: Secretaresse
  • Woonplaats: Zutphen
  • Schrijft voor het boek ‘Wat kan ik van u leren?’

Button - Direct boek bestellen

Wie ben je?
Ik ben Klaartje Gras. Ik ben 52 jaar en woon in Zutphen samen met mijn vriend en mijn zoon van 20, die de 2e helft van de week ook bij zijn vader woont. Mijn dochter van 23 woont samen met haar vriend, ook in Zutphen. Ik ben opgeleid als leerkracht in het basisonderwijs, maar kon na het behalen van mijn diploma niet direct werk vinden op een school en ben begonnen met werken op een peuterspeelzaal. Als juf was dit voor mij te vrijblijvend en ik heb het roer omgegooid en ben de secretariële kant op gegaan. Na wat omzwervingen, waarbij ik toch nog verschillende banen in het onderwijs heb gehad, werk ik op dit moment als secretaresse bij de GGD Gelderland-Midden in Arnhem. Daar ondersteun ik de afdeling Milieu en Gezondheid en zit ik achter de telefooncentrale, waar de algemene telefoon en de reizigerstelefoon op binnen komt.

Wat is voor jou belangrijk?
Ik heb twee kinderen en een vriend. Het is voor mij belangrijk dat het thuis veilig en gezellig is. Dat niet alleen mijn kinderen en mijn vriend, maar eigenlijk iedereen zich welkom voelt in ons thuis. Ik vind het fijn om iets voor een ander over te hebben, om mensen te helpen. Belangstelling te tonen in andere mensen en er voor iemand te zijn die het nodig heeft of gewoon zomaar eens iemand in de watten te leggen. Aanvoelen wat er in mensen omgaat. Dit is niet alleen thuis voor mij belangrijk, maar eigenlijk overal. Maar ook herinneringen ophalen met vriendinnen en onbedaarlijk de slappe lach kunnen hebben. Heerlijk vind ik dat.

Interactie tussen mensen is een interessant gegeven. Machtsverhoudingen, groepsdynamiek, gedrag van mensen en waarom ze doen zoals ze doen. Ik observeer dat graag en verwerk die kennis ook weer in mijn verhalen of in mijn boek. Ik hoop dat mensen vinden dat ik eraan bijdraag dat hun leven net iets leuker is. Als dat zo is, is mijn doel bereikt.

Wat doe je graag in je vrije tijd?
Het allerliefst schrijf ik. Ik doe graag mee aan verhalenwedstrijden, maar ik ben ook bezig met een boek. Dat schiet nog niet zo op. Ik wilde meedoen aan de NaNoWriMo (National Novell Writing Month) in november, maar deze maand hebben we zoveel afspraken staan, dat het er niet of nauwelijks van komt. Ik werk fulltime en heb twee uur reistijd per dag, dus ik houd door de weeks niet heel veel vrije tijd over. Ik ben een actief persoon. Op mijn werk zit ik de hele dag achter een computer en als ik ’s avonds schrijf zit ik ook weer achter mijn laptop. Ik moet mijn energie ook kwijt kunnen, dus ik sport ook regelmatig. Ik houd van zwemmen, hardlopen, fietsen, wandelen en als tegenpool voor al die actie doe ik ook een keer per week aan yoga. Gelukkig zie ik mijn vriendinnen en mijn zussen ook regelmatig of ik ga met mijn vriend naar een cabaretvoorstelling of naar de bioscoop. En op z’n tijd probeer ik iets gezelligs te organiseren met mijn kinderen en hun aanhang.

“[quote]

Wat wil je delen over je deelname?
Mijn schoonmoeder vertelt graag aan ons over vroeger. Mijn ouders leven niet meer en ik merk dat ik het intrigerend vind om te horen hoe het vroeger ging. Van mijn eigen ouders weet ik eigenlijk niet zoveel, maar daar kwam ik pas achter toen ze niet meer leefden. Mijn schoonmoeder is opgegroeid op het platteland. Zij komt van een boerderij in Twente en is net voor de oorlog geboren (1938). Toen ik de oproep zag van de Stichting ‘Goed doen voor een ander’ waarin gevraagd werd een verhaal van een oudere op te tekenen, wist ik meteen dat ik het verhaal van mijn schoonmoeder zou gaan schrijven. Mijn schoonmoeder vond het ook erg leuk om mee te doen, ze was alleen bang dat ze niet zoveel te vertellen zou hebben. Maar eenmaal op de praatstoel viel dat reuze mee en moest ik zelfs nog behoorlijk schrappen, anders was het verhaal veel te lang geworden.

Aan wie draag jij jouw hoofdstuk op én waarom?
Uiteraard draag ik mijn hoofdstuk op aan mijn schoonmoeder, het is háár verhaal. Zij heeft het beleefd en ze wilde het aan mij en dus aan de wereld vertellen. Dat vind ik dapper en mooi. Daarnaast draag ik het hoofdstuk op aan mijn vriend René, haar enige zoon. Zoals ik veel dingen van mijn ouders niet wist, wist hij veel dingen niet die ik over zijn moeder heb opgeschreven. Ik hoop dat mijn verhaal hem uitdaagt meer aan zijn ouders te vragen. En ik zou het verhaal willen opdragen aan een jongere generatie, die opgroeien in een tijd dat alles mogelijk is en je door van alles en nog wat vermaakt wordt. De tijd waarin mijn schoonmoeder kind was, was qua voorzieningen niet beter dan het nu is, maar kinderen van nu zijn zich bijna niet bewust hoe goed ze het hebben. Natuurlijk krijgen ze geschiedenis op school, maar verhalen van iemand zelf spreekt meestal veel meer aan, zeker als je die persoon zelf kent.