Nationale Bingodag

Onze visie
Eenzaamheid draaglijker maken voor eenzame ouderen. Het organiseren van de Nationale Bingodag helpt ons bij het bereiken van onze visie.

Hoe is  de Nationale Bingodag ontstaan?
Onderstaand kun je een blog lezen die eerder gepubliceerd is op Facebook. Hierin lees je hoe de Nationale Bingodag is ontstaan. 

Het is zondagochtend en ik ben als vrijwilliger het bejaardentehuis binnen gestapt om koffie te schenken. Ik loop het grand café in en ze trekt direct mijn aandacht. Ze staart wat naar buiten en ik spreek haar aan. ‘Goedemorgen mevrouw, kan ik u misschien gelukkig maken met een kopje koffie?’ ‘Ja graag. Dat is aardig van u. Komt u hier voor iemand?’ Vraagt ze. ‘Ja, ik kom speciaal voor u.’ ‘Voor mij? Maar er komt nooit iemand voor mij.’ ‘Nou, dan is nooit bij deze veranderd in nu. Hoe gaat het met u? Ik zag u naar buiten staren, waar dacht u aan?’ ‘Ik dacht aan mijn overleden man, dochter én kleinkind. Ik mis ze zo.’ Het verdriet tekent haar gezicht en ik vraag haar hoe oud ze is. 97 jaar, laat ze weten. Ze vervolgt haar gesprek. ‘Mijn leven was gevuld met vrijheid, levenslust en ruimte. De dagen vlogen voorbij. Maar nu wordt mijn leven steeds kleiner. Zelfs mijn kamer wordt elke dag een beetje kleiner. De muren komen echt op me af. Ik mis iedereen zo.’

`Wat zou uw leven weer wat ruimte geven?’ Vraag ik haar. ‘Het strand. Ik zou zooooo graag weer een keer naar het strand willen. De zee ruiken, zien, horen en voelen. Het is meer dan 15 jaar geleden dat ik aan zee geweest ben. Vroeger was ik daar vaak met mijn man.’ Ik zie dat ze in gedachte terug gaat naar haar verleden. Spontaan zie ik een schittering van levenslust in haar ogen. ‘We hielden allebei veel van de zee. Hebben de meest mooie momenten beleefd. Ik besef me dat op mijn leeftijd een wens als deze niet meer haalbaar is.’

Schuifelend en rollend hebben zich meer ouderen verzameld. Ik vraag wat rond en de wensen stromen binnen. ‘Ik wil graag rummikub spelen.’ ‘Ik zou zooooooo graag naar Amsterdam willen. Ben daar al 20 jaar niet geweest, terwijl ik er opgegroeid ben.’ ‘Ik zou graag met een gezin mee-eten. Weer het gezinsleven voelen.’ ‘Zou u met mij gewoon een keertje een rondje willen lopen? Dat zou fantastisch zijn.’ ‘Kent u toevallig iemand die tijd heeft voor een kopje koffie?’

Aan de groep vraag ik, ‘is er iets wat u allemaal leuk vindt?’ ‘BINGO, spreken ze in koor. Wij vinden bingo ook zo gezellig. Dit is echter met moeite te realiseren omdat hier personen voor nodig zijn die ons willen helpen.’ ‘Weten jullie wat, vandaag hebben jullie dit precies aan de juiste persoon verteld.’ Spreek ik uit. Ik word enigszins ‘glazig’ aangekeken. Vooral omdat ik niet toelicht waarom. 

De zondagochtend is inmiddels voorbij en ik pak mijn jas. In de gang spreekt de dame van 97 me nog even aan. Ze kijkt in mijn ogen en pakt mijn hand vast. ‘Mag ik u hartelijk bedanken? Er is niemand meer die naar mijn verhalen luistert. Vandaag is mijn leven weer wat mooier geworden.’ Ik rij terug naar huis en bedenk me. ‘Wat heb ik nu eigenlijk gedaan? Ik heb slechts 30 minuten naar haar geluisterd. Haar de impuls gegeven om weer even terug te gaan naar haar dierbare herinneringen’. Maar ik besef me ook. ‘Dit is waar het om gaat in het leven. Verbinden en elkaar liefde schenken. In welke vorm dan ook. Het voelt dat ik hier wat mee moet doen.’

Belofte maakt schuld
… en zo is het ontstaan dat na die bewuste zondagochtend een bingo is georganiseerd. Dit is gebeurd in Haarlem. Honderden ouderen, verdeeld over 3 verzorgingstehuizen hebben bingo gespeeld. Allemaal dankzij vele vrijwilligers. Onderstaand tref en een compilatie van die dag.

Vervolg
Aan de ouderen is ook beloofd dat er vanuit de stichting een Nationale Bingodag georganiseerd wordt. Momenteel zijn we in voorbereiding om deze belofte na te komen. Zodra meer bekend is, delen wij deze informatie op onze website.